Wat staat er in een goede plaatsbeschrijving?

“Living: in goede staat.” Zo beginnen nog altijd veel plaatsbeschrijvingen. Juridisch is zo’n zin zo goed als waardeloos — hij zegt niets, bewijst niets, en houdt geen enkele discussie tegen.

Wat een degelijk verslag wél bevat

Per ruimte, per vlak. Niet “de living”, maar de noordmuur, de oostmuur, de vloer, het plafond. Elk vlak apart beschreven, met materiaal, afwerking en kleur.

Elk gebrek gelokaliseerd. Geen “enkele krassen”, maar “drie krassen van 5 à 10 cm in de vloer, ter hoogte van de terrasdeur, foto 12”.

Foto’s met een nummer. Elke vaststelling verwijst naar een genummerde foto. Zo hoeft niemand te geloven wat er staat — hij kan het zien.

De techniek. Meterstanden, aantal sleutels, verwarmingstype, aanwezigheid en werking van rookmelders, staat van het sanitair, de elektriciteit, de ramen.

De buitenruimte. Terras, tuin, verharding, gevel, berging. Precies daar ontstaan later verrassingen.

Wat een goed verslag zegt over de expert

Kijk naar de taal. Een verslag dat leest als een aaneenschakeling van afkortingen is gemaakt om snel te gaan, niet om standhoud te bieden. Een verslag dat leest als een document is gemaakt door iemand die zich afvraagt hoe het eruitziet als er ooit een rechter meeleest.

Eén test

Neem een willekeurig gebrek uit het verslag en vraag uzelf af: kan ik dit over drie jaar nog terugvinden en aantonen? Kan dat niet, dan is het verslag niet af.